a.
Biraz önce bir yıldız daha kaydı, yüzünden.
İsteksiz yürüyüşün var yalnız, sensizce
Yıllardır yürüdüğüm kaldırımlarla tanışmıyorsun.
Adını soruyorlar sana,
Bir serzeniş mırıldanıyor dudakların
Kaldırımlar da inanmıyor
Yüzüne çarpıyorlar,
Biz seni hüznünde tanıdık bir sevgisizin!

b.
Veçhini koparıyor zaman hayallerimden
Gün dağın arkasına saklanıyor, vakit akşam
Zifiri karanlıkta ay avutur geceleri
Şafak vakti açıyor tahayyülünde ümitlerim

Daha ilk dönemecimde bıraktın ellerimi
Bir seher vakti rüyasıydın.
Gelip geçenlere nispet oldun sanki.
Hala ordasın, niye hiç gitmedin.

Muğlak yalnızlıklarımın huzuru varmış.
Muhayyilemde yaramaz çocuklar oynaşır.
Arkama hiç dönemedim, ağlar sensizlik diye
Meğer hep oradaymışsın, sevincim orada kalmış.

Hala gözlerimde dolaşıyor ahvalin
Ne çok istemiştim istememeyi
Kaybetmenin adıymış meğer istemek
Sözün geçsin diye konuşuyor erguvanlar
Sensizliğe mağruz bırakılmış mağlup,
Mağruriyeti yenik.
Ve işte o yüzden başı eğilmiş laleler..

c.
Hiç farketmedin, duymadın, görmedin.
Masum feryatlarda sessizliğin vardır.
Kelimeler hengamesinde sensizliğim okunuyor.
Hayalhanemde sahipsiz çiçeklerim hiç büyüyemedi.
Doya doya oyna sen mutluluk oynunu,
Görmediğim diyarlarda yaşa, şen ve asude…
Daha fazla canı acımasın diyedir kırık hayallerimin
Şimdi karalar bağladım adının geçtiği her düşe…

Mesut Baki 30 Nisan 03:07 2bin8

Önce yıldızlarımız kaydı semadan
Peşisıra gelen, tükenmek bilmez hezeyan.
Görmeyen gözler kılavuzudur ayak izlerinin,
Bahaneler dökülüyor kirlenmiş gözyaşlarından.

Söylenmedik sözler aranır sevgiliye ithafen,
Niye hep değmeyecek maşuklara bestelenir nağmeler.
Oysa senalar kulağında uğulduyor hiç dinmek bilmeden.
Layık olmadığı makasıda niye emanet edilir o sır.

Selâya ihanet eden düşlerin kucağında uyuklar,
Hevanın tahayyülünde bir sürü maşuğun vardır.
Çorak topraklarında büyütürsün sevgilinin hüznünü
Anlamlanmak haleti şimdi yanlış sorunun cevabıdır.

Kalbin atışları neden hevesten nefes alır.
Ufkunda gün yüzü göstermediğin güneşin vardır.
Sokak lambası ışıtır sanırsın gündüzleri
Ay geceleri görmezde sanki, ihanete maruzdur sır

Viran yaşamaklar süslü ayinelerde,
Teselliye düçar kalmış haklı kaybedişlerimiz var
Yönünü şaşırmış doğrular çizdik ümitlerimize
Suretimizdeki boyalar ışıl ışıl, içimizse köhne.

Koşar adım kaybolur ümitler, tanırız adı hüsran.
Maşuğa meşk ettik yıllar boyu niye, neden bilmeden.
Çarpar bir dönemeçte düşlerine, ihanet mâsivâdan.
Başlar eğiktir ama istiskalin revadır bana o zaman.

Aslına dönmeye yüzsüz, geç kalmış sevgiler.
Âli sevdalara ve işte O sevgiliye aşiyandır sır.
Ümidi nasır tutmuştur ama çaresi yok, çoktan gelmiştir hızır.
Hissedeceksin mağbeyninden kayan yıldızı ve değildir sır.

Mesut Baki 22 Nisan (23:00 - 00:34) 2bin8

(Güneşinde suretimin gölgesi,
Meğer ne kadar çirkinmiş.)



Her yıldız ancak gölgesinde görünür
endamının
Ve her şiir biraz da seni anlatır

Senden kaçan her mısra
kapısını çalıyor düşlerimin..

Kıyılarında gezen her seda
Radyoda çalan şarkı kadar
dağlıyor hayallerimi..

Bir Ümit çağırıyor göz bebeklerim,
bir hasret çağlıyor..

Puslu bir camın arkasında ki ışık,
Sen olmadan
seni görebilmek kadar net..

Hayallerime uzanan yakamoz,
Işık yakıyor ümitlerime..

Bir bilinmeyen üzerine söylenenler
Vehmin ara sokaklarında
Sana çıkarıyor tüm çıkmazları

Düşüncen sukutumu boğuyor...

Huzurunda huzursuzum...

Mesut Baki – zamansız – 2bin8

Yalnızlıkları oynuyor bu akşam,
Ayrılıklar sahnesinde.
Provasını yapıyorlar,
Bugulanmış gözlerimle..

Kanaması var sırada göz yaşlarımın.
Mâzime gömülü her yâre çıkıyor mezarından.

Toprak rengine bürünür elinde sonunda gurur
Yaşamaklar anlamını aradı durdu
Ve sensizken hüzün.
Hayat bulamadı hiç sırası gelmeyen sürur.

Figüranı oynuyor her hayal
Kefenini giyiyor sonra kendine biçilen.
Salası okunuyor ve gömüyorlar
             /namazı kılınmadan.

Bir ezgi kopuyor filmin eşliğinde,
Yitiriyor dalından,
Son yapraklarını ümitlerimin.

Film bitmedi henüz,
Çünkü güneş bu gün de
            /battığı yerden doğmadı,
Kapanmadı perde,
Oyun devam ediyor...

Mesut Baki – zamansız – 2bin8

(düşlerimden koparabildiğim bir parçadır,
akan kanlara aldırmayın. Canım acımıyor)



Yıllar yılı hayallerin büyüttü inkisarını düşlerinin.
Kapını çalan matem oldu,
Ardına bakmadan gidenin adıydı hazan.
Hüsrana mağrur benliğin vardı yenilmişlikleri hala taşıyabilen
İnandırmak sanatında berrak gözyaşların
                /deryasında ki o muğlak çelişki
Gözleri kapalı kendini yokluğa bırakan ümitler...

Ahvalinde ışıldıyor hala zamanı gelmemiş vakitler
Seher vakti gördüğün rüyaların
Hangisi şahadet aleminde tuttu ellerinden.
Önünü görmekten aciz bir kalp bıraktın geriye.
Heveslerine emanet ettiğin hislerin
Şimdi kafasını kaldırıp bakamıyor gözlerine.

Kalem ile ne kadar tanıktın kendine,
Ne kadar çok tanıyordun kendini öyle...
Satır aralarında büyüttüğün aşkların
En muğlak yanına gömmedin mi hülyalarını
Önünde arıyorsun şimdi kaybedilmiş hayallerini
Mahsuniyetin hala diridir
Ve haksızlıkların büyüttüğü o haklı suretin.
Ah eyleye eyleye isyana müştak olduğun maşuğun
Hala dinmiş değil sol omzundaki ağrısı
                /kaldıramadığın ihanetin.

Esrarına mahkumiyet elbisesi giydirdiğin zamandı
Vehminde esaretinden kurtulamamış hüzünlerin
Yaşamak yokuşunu çıkarken
                 /yorgunluğunun avuntusunu kaybetmesiydi
o dalından koparılmış son sevincinin.

Mesut Baki 23 Nisan 16:00-16:40 2bin8